Uzun uzun duvarlar… Denizin ortasında, “mümkünlerinin kıyısında”. Köründe sabahın, gecenin geçinde, dar sokağın girişinde ve çıkışında da bol bol, incili, taneli, bezeli… Ancak yürüdükçe ferahlar ufuk. Zor duvarlarının içinden en az bir yol gider, ama görene yol, sezene yol, yürüyene;…
—TÜRKÇE—Ülke tarihinin en büyük yıkımlarından birini yaşarken yeniden gördük ki enkaz olmaya layık olan tek şey hakim düzenin kendisi. Bize dayatılan açlık ve sefalet fermanıyken; onun karşısındaki yegâne dermanımız: yıkıcı öfkemiz ve kurucu dayanışmamız. Dermanlar halayından Tatar Ramazan’ın iddiasıyla sesleniyoruz:…
Güzel günler biz ona yürümedikçe bize gelmeyecek. Evet, yürüyeceğiz. Neşeyle, umutla, dayanışmayla, öfkeyle yürüyeceğiz yavaş yavaş. Onlar bize her gün televizyonlarından, gazetelerinden, camilerinden yalanlar anlatıyor olsalar da yürüyeceğiz. Bu çelişkiler dünyasında, cinayetin sofrasında bazen “Ah, keşke yer yarılsa içine girsem”…
Ortak hayaletimiz dünyanın her yerinde, her zamankinden daha talimli, kimi yerde elinde bayrak, kimi kere Vendetta maskesi, kimi zaman duvarda, kimi öyle, kimi böyle, kimi öyle ve böyle, bazen sözcüklerle, bazı bazı silahlarla şimdi her zamankinden daha çokuz; tehlikeli mezar…